Uwaga na znane i lubiane koktajle odchudzające Slim-Fast.
Amerykańska FDA razem ze Slim-Fast Company, a także kanadyjska Food Inspection Agency (CFIA) i Unilever Canada Inc. wycofują ze sklepów miliony puszek z gotowymi do spożycia koktajlami Slim-Fast, zawierającymi prawdopodobnie niepożądany dodatek w postaci bakterii Bacillus cereus. Spożycie takiego produktu nie grozi wprawdzie niczym bardzo strasznym, ale biegunka czy wymioty pojawić się mogą. Rozumiem, że wprawdzie w ten sposób cel odchudzający zostaje osiągnięty , jednak ponieważ nie jest to ani przyjemne ani estetyczne, ludzie wolą nie mieć kontaktu z tym produktem. Zupełnie nie wiedzieć czemu

Dzisiejszy wpis z serii Wszystkie stworzenia małe i mniejsze sponsoruje więc literka B – jak Bacillus cereus.

Bacillus cereus czyli laseczka woskowa jest dużą bakterią Gram-dodatnią, tlenową, ruchliwą, posiadającą zdolność tworzenia przetrwalników. Jako czynnik etiologiczny zatruć pokarmowych została opisana po raz pierwszy w 1955 roku, a CDC notuje kilka tego rodzaju epidemii rocznie. Zakażenie to jednak nie podlega zgłoszeniu, często nie jest więc diagnozowane. Zatrucia pokarmowe spowodowane B.cereus zdarzają się niezależnie od pory roku i miejsca. W Stanach Zjednoczonych często straszy się w tym kontekście knajpkami meksykańskimi i chińskimi, choć warto pamiętać, że jedna epidemia dotyczyła zakażonego mleka w proszku, z którego przygotowywano najbardziej amerykańskie z amerykańskich dań, czyli Mac and cheese.

Zakażenie pokarmowe B. cereus może przybierać dwie formy. Jedna, tzw. wymiotna, związana jest z działaniem jednej z toksyn bakterii – ciepłostabilnej i odpornej na niskie pH oraz niektóre enzymy układu pokarmowego - toksyny wymiotnej (emetic toxin ETE). Choroba trwa około 9 godzin i charakteryzuje się nudnościami i wymiotami oraz krótkim inkubacji – od 1 do 6 godzin (może zostać pomylona z pokarmowym zatruciem gronkowcowym). Występuje bardzo często po spożyciu zakażonego ryżu, ugotowanego, w którym nie zostały zniszczone przetrwalniki. Pod wpływem przetrzymywania potrawy w temperaturze pokojowej przetrwalniki kiełkują, po czym bakterie wytwarzają toksynę, której nie daje się unieszkodliwić nawet przez następujące podgrzanie jedzenia.

Druga forma zatrucia pokarmowego o etiologii B. cereus jest typową chorobą biegunkową, trwającą około doby i występującą od 8 do 16 godzin po spożyciu zakażonego pokarmu, którym najczęściej jest mięso lub warzywa (przypomina zatrucie pokarmowe spowodowane przez Clostridium perfringens). Za objawy odpowiada tutaj inna toksyna/toksyny B. cereus - ciepłolabilne i wrażliwe na środowisko kwaśne enterotoksyna Nhe i/lub hemolityczna enterotoksyna NBL.

Obie formy zatrucia pokarmowego spowodowanego przez B. cereus przebiegają dość łagodnie i nie wymagają specjalnego postępowania terapeutycznego.

(Źródła: Todar’s Online Textbook of Bacteriology; “Food Poisoning” R.M. Gamarra i inni, opubl. w eMedicine; oraz  Medical Microbiology, ed. S. Baron)

… pada śnieg. W związku z tym zaraz zrobiła się niemal świąteczna atmosfera, razem z choinką, którą zupełnie-nieprzyzwoicie-za-wcześnie-i-nie-tradycyjnie-po-polsku dzisiaj ubrałam. Razem z piosenkami świątecznymi w sklepach, grubymi kokakolowymi Mikołajami i reklamami super-atrakcyjnych prezentów wszędzie. Razem z filmami o Harrym Potterze -  dla mnie także one mają wybitnie świąteczny charakter – które jeden z kanałów telewizyjnych nadaje właśnie, w ramach serii 25 Days of Christmas. Uwielbiam te Święta. Zanim nadejdą także

Odrobina zimy dzisiaj:

Wczoraj, ze względu na Światowy Dzień AIDS, niektórzy z nas szczególnie pamiętali o tym, że na świecie żyje około 33 miliony ludzi zakażonych wirusem HIV. W Stanach zakażonych jest ponad milion ludzi, a rocznie notuje się ponad 55 tysięcy nowych infekcji. A przecież obecnie zakażenie wirusem HIV-1 uważa się za chorobę przewlekłą, a nie za wyrok śmierci (która w dodatku nadchodzi szybko). Tak jest rzeczywiście, ale tylko dla osób, które mają dostęp do  leków, dzięki którym zahamować można namnażanie wirusów. Oczywiście znacznie łatwiej jest o te leki w bogatych krajach, dochodzi tu do głosu polityka oraz interesy firm farmaceutycznych. Pojawiają się jednak co jakiś czas optymistyczne wiadomości, jak na przykład ta wczorajsza, że władze RPA zmieniają swe podejście do HIV i AIDS, że będą tam leczone wszystkie HIV-dodatnie dzieci poniżej 1. roku życia, wcześniej także zostanie rozpoczęte postępowanie terapeutyczne w przypadku osób zakażonych jednocześnie HIV i prątkiem gruźlicy, a także zakażonych kobiet w ciąży. Jest to znakomita wiadomość, jeśli weźmie się pod uwagę, że jeszcze nie tak dawno władze RPA nie wierzyły w to, że leki przeciw HIV działają i polecały terapię czosnkiem zamiast. Oraz prysznic.

W ciągu ostatnich lat dokonał się ogromny postęp w leczeniu AIDS. Naukowcy, laboratoria, firmy farmaceutyczne – to, że mamy w tej chwili 23 dostępne preparaty do leczenia choroby, że istnieją dobre leki stosowane przy zakażeniach oportunistycznych, że są protokoły postępowania w przypadkach szczególnych – to wielka ich zasługa. Nie sposób nie wspomnieć jednak o roli samych pacjentów, ludzi zakażonych, ich rodzin, organizacji gejowskich. Oni wszyscy w latach osiemdziesiatych zeszłego stulecia naciskali na rząd amerykański, żeby wreszcie przyznał, że problem jest, że epidemia jest, i że trzeba coś z tym zrobić. Ronald Reagan i jego administracja początkowo ignorowali problem. Prezydent przez długie lata nawet nie wspominał publicznie AIDS, zrobił to dopiero w połowie 1987 roku, niemal pod koniec swego urzędowania w Białym Domu, kiedy już od dobrych kilku lat o chorobie było wiadomo.

Leki

Terapia antyretrowirusowa HAART (highly active antiretroviral therapy) opiera się w tej chwili na lekach z sześciu grup.

NRTIs – nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, grupa z najstarszym stosowanym preparatem, zydowudyną (dopuszczona do użytku w 1987 roku), to leki hamujące zależną od RNA polimerazę DNA wirusa, czyli odwrotną transkryptazę. Strukturalnie podobne do nukleotydów, wbudowują się w powstającą nić wirusowego DNA i blokują dalsze jej tworzenie, dzięki czemu zahamowana zostaje replikacja HIV. Chociaż słabsze w działaniu niż NNRTIs (nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy) czy inhibitory proteazy, cały czas stanowią ważny element terapii. Hamują namnażanie HIV-1 i HIV-2. Trzy z nich (tenofowir, lamiwudyna i emtricytabina) skuteczne są równiez wobec wirusa hepatitis B. Mają niestety sporo efektów ubocznych, jak zapalenie trzustki, neuropatie obwodowe, zaburzenia funkcjonowania wątroby, a także kwestie związane z nadwrażliwością na lek, jak wysypki, wymioty, biegunka. Jeden z wyżej wymienionych leków, zalcytabina, nie jest obecnie stosowany w USA.

NNRTIs – nienuklozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy zaczęto stosować w 1996 roku, a pierwszym lekiem była newirapina. NNRTIs także hamują odwrotną transkryptazę, poprzez przyłączenie się do enzymu i spowodowanie tym samym zmian konformacyjnych miejsca aktywnego, co w konsekwencji zmniejsza aktywność odwrotnej transkryptazy. Wszystkie cztery preparaty aktywne są wobec HIV-1, tylko etrawiryna (ETR) wykazuje działanie anty-HIV-2 in vitro. Efekty uboczne stosowania obejmują wysypki, zaburzenia funkcjonowania wątroby – z wyjątkiem ETR – za to silnie hepatotoksyczna jest newirapina. Natomiast efawirenz działa na ośrodkowy układ nerwowy, powodując bezsennność (a z drugiej strony czasem bardzo realistyczne sny) oraz halucynacje.

Inhibitory proteazy stały się ważnym składnikiem HAART w 1995 r. Proteaza wirusa HIV jest enzymem odpowiedzialnym za dojrzewanie wirionów, a działa poprzez rozcinanie polipeptydów gag i gag-pol, co ma miejsce w czasie albo krótko po wypączkowaniu wirusa z komórki, w której się namnażał. Po rozcięciu powstają funkcjonalne wirusowe białka kapsydowe. Mechanizm działania inhibitorów proteazy polega na ich przyłączaniu się bezpośrednio do enzymu, co powoduje zablokowanie procesu przecinania polipeptydowych prekursorów. Skuteczne są wobec klinicznych izolatów i HIV-1 i HIV-2. Efekty uboczne działania tej grupy leków (choć preparaty bardzo różnią sie między sobą) obejmują zaburzenia funkcjonowania układu pokarmowego – biegunki, nudności, wymioty, a także zaburzenia metabolizmu tłuszczów, szczególnie zwiększenie ich poziomu we krwi, co wymaga stosowania dodatkowo leków obniżających ten poziom. Niektóre leki z tej grupy zmieniają również metabolizm glukozy w organizmie. U 40-50% pacjentów, na skutek stosowania inhibitorów proteazy razem z inhibitorami odwrotnej transkryptazy (początkowo sądzono, że winne są wyłącznie te pierwsze) następuje zaburzenie rozmieszczenia tkanki tłuszczowej. Tłuszcz akumuluje sie głównie na szyi, karku (“buffalo hump“), piersiach (u kobiet i u mężczyzn), chudną natomiast policzki, pośladki oraz kończyny. Inne efekty uboczne to hiperbilirubinemia, a także zaburzenia przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu (blok przedsionkowo-komorowy) oraz kamica nerkowa.

Zasady terapii

Celami terapii HAART są: zmniejszenie związanej z HIV/AIDS śmiertelności i wydłużenie czasu przeżycia pacjenta, polepszenie jakości życia, utrzymanie układu immunologicznego w stanie względnie dobrym, maksymalne i długotrwałe zahamowanie namnażania wirusa oraz zapobieganie zakażeniom wertykalnym (z matki na dziecko). Obecnie rekomenduje się rozpoczęcie terapii zanim liczba limfocytów T CD4+ spadnie poniżej 200/μl krwi obwodowej, czyli wówczas gdy wynik ten wynosi między 200 a 350/μl (albo kiedy pacjent ma objawy kliniczne AIDS). Terapia zawsze jest terapią skojarzoną (zmniejsza to znacząco możliwość powstawania opornych mutantów) i standardowo obejmuje kombinacje wyżej wymienionych leków. Zwykle stosuje się dwa NRTIs razem z jednym inhibitorem proteazy albo jednym NNRTI. Na rynku dostępne są również leki złożone uwzględniające wymienione kombinacje.

Leki przepisuje zawsze specjalista chorób zakaźnych, ich dobranie powinny poprzedzać testy określające oporność konkretnych szczepów klinicznych HIV. Specjalne postępowanie terapeutyczne dotyczy kobiet w ciąży, nastolatków, pacjentów zakażonych także wirusami zapalenia wątroby typu B i C, prątkiem gruźlicy, pacjentów z ostrą chorobą retrowirusową, inaczej również traktuje się pacjentów, którzy nigdy nie byli leczeni, a inaczej tych, u których dotychczasowe leczenie anty-HIV okazało się nieskuteczne. U tych ostatnich bierze się pod uwagę nowe leki (opisane poniżej), stosowane od bardzo niedawna i charakteryzujące się odmiennymi mechanizmami działania. Warto pamiętać także, że specjalne postępowanie – profilaktyczne raczej, niż terapeutyczne – wdraża się u osób narażonych na zakażenie po ekspozycji na wirusy. Profilaktyka poekspozycyjna dotyczy zarówno pracowników służby zdrowia, narażonych na kontakt z materiałem zakaźnym – jeśli ryzyko jest duże (np. doszło do zakłucia igłą) wówczas na ogół stosuje się trzy leki. Jeśli mniejsze – dwa. Zalecane postępowanie wygląda następująco: zydowudyna lub tenofowir plus lamiwudyna lub emtricytabina, przy większym ryzyku dodaje się lopinawir lub ritonawir. W idealnej sytuacji postępowanie powinno rozpocząć się jak najszybciej po kontakcie i trwać 28 dni. Profilaktyka poekspozycyjna dotyczyć też powinna osób mających potencjalny kontakt z HIV na skutek na przykład stosunku seksualnego, a zgłaszających się do lekarza przed upływem 72 godzin od ekspozycji. Lekarz bierze wówczas pod uwagę to, z jakim materiałem pacjent miał kontakt (krew, sperma czy np. mocz), sposób kontaktu (błony śluzowe czy nienaruszona skóra) oraz czy “źródło” zakażenia jest bądź nie jest nosicielem HIV. Jeśli uzna, że istnieje zagrożenie, ordynuje profilaktykę składającą się z dwóch lub trzech leków (np. efawirenz plus lamiwudyna lub emtricytabina plus zydowudyna lub tenofowir) i także trwającą 28 dni.

Nowe leki

Enfuwirtyd, zaaprobowany do leczenia w 2003 roku, jest inhibitorem fuzji, hamuje więc wnikanie HIV do komórki docelowej. Innym lekiem, także hamującym wnikanie wirusa do komórki, jest maraviroc, stosowany od 2007 roku. Preparat ten blokuje jeden z receptorów chemokin, CCR5, tym samym hamując fuzję błon i uniemożliwiając HIV połączenie się z komórką docelową. Jest skuteczny tylko wobec szczepów HIV-1 wykorzystujących ten konkretny koreceptor. Natomiast trzeci lek, raltegrawir, jest inhibitorem integrazy, czyli blokuje aktywność enzymu odpowiedzialnego za transport i łączenie genomu wirusa z chromosomami gospodarza. Stosowany jest od 2007 roku, a drugi lek o tym samym mechanizmie działania, elwitegravir, jest w tej chwili w trzeciej fazie badań klinicznych. Wszystkie wyżej wymienione leki stosuje się wyłącznie u pacjentów leczonych uprzednio, ze stwierdzoną opornością szczepów klinicznych wirusa.

Leczenie zakażeń oportunistycznych

Leczenie AIDS to nie tylko HAART, ale także leczenie bądź profilaktyka zakażeń oportunistycznych, które przecież decydują o obrazie klinicznym tej choroby (potwierdzenie jednej z tzw. chorób wskaźnikowych jest podstawą do uznania, że pacjent ma w istocie pełnoobjawowy AIDS). Zastosowanie kotrimoksazolu znacznie zmniejsza ryzyko zapalenia płuc powodowanego przez Pneumocystis jiroveci i powinno być rozpoczęte, kiedy liczba limfocytów T CD4+ spadnie poniżej 200/μl. Jeśli kotrimoksazol nie może zostać użyty, alternatywą są dapson lub atowakwon. Kotrimoksazol zapobiega także toksoplazmozie. Kiedy liczba komórek CD4+ jest poniżej 50/μl, narasta ryzyko zakażenia prątkami atypowymi Mycobacterium avium complex – zaleca się wówczas stosowanie raz w tygodniu azytromycyny lub klarytromycyny. Rutynowo nie stosuje się profilaktyki w celu zapobieżenia infekcjom grzybiczym czy wirusowym. Jednak niektórzy specjaliści polecają flukonazol u pacjentów z liczbą komórek CD4+ poniżej 50/μl, aby chronić ich przed kandydiozą i kryptokokozą, a także, na terenach endemicznych, przed histoplazmozą i kokcydioidomykozą. Należy pamiętać jednakowoż o ogromnym problemie opornych na flukonazol szczepów Candida. U pacjentów z zawansowanym AIDS stosowanie gancyklowiru znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia cytomegalii. Tak jednak jak w przypadku flukonazolu, lekarze powinni brać pod uwagę oporność CMV na gancyklowir, profilaktyka winna więc zostać ograniczona do pacjentów z liczbą limfocytów CD4+ poniżej 50/μl i z potwierdzonym zakażeniem wirusem cytomegalii.

Profilaktyka i leczenie zakażeń oportunistycznych ma ogromne znaczenie. Chociaż zadaniem terapii HAART jest zmniejszenie ryzyka ich wystąpienia, pamiętać należy o tym, że jeśli groźne zakażenie oportunistyczne wystąpi, jego leczenie może spowodować nawet konieczność wstrzymania HAART, celem unikniecia interakcji leków i potencjalnej toksyczności.

[Informacje czerpałam głównie  z materiałów opublikowanych w eMedicine: "HIV Disease: Treatment & Medication" (N.J. Bennett i F.B. Rose) i "HIV Infection, Antiretroviral Therapy" (R.C. Rathbun, M.D. Liedtke, S.M. Lockhart, R.A. Greenfield) uaktualnionych 26 października i 2 września 2009 roku, oraz publikacji Krajowego Centrum ds. AIDS: "HIV, CD4, wiremia. Materiały informacyjne dla osób żyjących z HIV" (E. Bąkowska i D. Rogowska-Szadkowska).]

Nie mogę odczepić się od Tigera Woodsa, a dokładniej od sposobu, w jaki moja ulubiona polska prasa przedstawia całą sytuację. Dzisiaj Gazeta.pl nabija się z całej historii, twierdząc, że żona Woodsa jest chyba jakimś MacGyverem, skoro wydostała go z samochodu. Cóż, mit słabej i wiotkiej kobietki, która całkowicie polega w życiu na mężczyźnie, także fizycznie, i niezdolna jest do podniesienia czegoś więcej, niż puderniczka, ma się znakomicie. Cały czas obecny jest w postrzeganiu kobiet przez niektórych wspaniałych polskich szarmanckich mężczyzn. Tych, co to mają opiekować się delikatną i subtelną żoną, zapewniać jej wsparcie, przepuszczać w drzwiach, mówić, że tak jej do twarzy z pranymi pieluchami, w razie czego dokopać zdrowo, i psychicznie i fizycznie, jeśli ona nie chce się tej słodkiej opiece poddać. Niewyobrażalne dla nich jest, żeby kobieta dysponowała jakąś siłą fizyczną, niemożliwe, żeby umiała dać sobie radę z pomocą komuś innemu – nie, jest kobietą, więc z definicji jest słabsza i po prostu n i e  m o g ł o  b y ć  tak, że to ona pomogła mężowi.

Powtarzam słowa z poprzedniej notki – możliwe, że cała sytuacja wygladała inaczej. Możliwe, że pani Woods chciała pobić szanownego, nie bardzo wiernego w danej chwili, małżonka. Ale to są na razie spekulacje. A Gazeta.pl zamieszcza je w taki sposób, jakby już wszystko było przesądzone i ustalone. Pisze, że “amerykańskie media pełne są spekulacji” na temat tego, co się właściwie stało. I rzeczywiście są. Tylko że obecne są w nich różne głosy. Nie tylko Mike Lupica umie pisać w tej cudacznej Ameryce, droga Gazeto.pl.

A tak w ogóle, to te doniesienia są dość zabawne i  mówią sporo także o “mentalności” prasy amerykańskiej. “Zabawne” powinnam dodać: dla czytelnika, bo zapewne dla rodziny słynnego golfisty nie bardzo. Tiger Woods padł poniekąd ofiarą własnej “tajemniczości”. “Tajemniczości” piszę także w cudzysłowie, bo przypuszczam, że tak właśnie widziała to żądna wrażeń i skandali amerykańska prasa codzienna. Golfista znany był od dawna z bardzo silnego chronienia swej prywatności. Państwo Woods pozrywali podobno kontakty z tymi znajomymi, którzy kłapali dziobami do prasy na ich temat, wytaczali procesy, nazwali jacht “Privacy“, w obecnej historii rodziny obojga małżonków milczą jak zaklęte, Tiger nie chce gadać z prasą, żona gdzieś wsiąkła…, i tak dalej, i tak dalej. Zrozumiałym jest więc, że kiedy dziennikarze dorwali się do takiej atrakcji, jak wypadek/nie-wypadek tak ceniącego prywatność, a jednocześnie superbogatego i sławnego sportowca, to nie popuszczą. I będą wysnuwać najróżniejsze teorie i zadawać najbardziej wariackie pytania. Mnie na przykład szczególnie podobało się jedno z nich, które padło już na samym początku: “A cóż takiego Tiger Woods robił w samochodzie w środku nocy?” No przecież nie mógł mieć żadnych przyzwoitych powodów. O tej porze przyzwoici dorośli faceci, mężowie i ojcowie, śpią niewinnie we własnych domach, a nie szlajają się cholera wie gdzie.

Wczoraj w wielu serwisach pojawiły się informacje, że Tiger Woods miał wypadek i w stanie ciężkim przewieziony został do szpitala.W tej chwili wiadomo, że wypadek nie był poważny – golfista wsiadł do samochodu, nie był pod wpływem alkoholu, po czym ruszył, ściął hydrant i uderzył w drzewo. Jechał wolno, bo poduszki nie odpaliły. Żona Woodsa, widząc co się dzieje, walnęła kijem golfowym w szybę samochodu i wyciągnęła z niego męża. Tiger Woods trafił do szpitala, teraz już z niego wyszedł, a policja cały czas prowadzi śledztwo. Tyle na razie wiadomo. Pytania pojawiają się oczywiście, na przykład takie, gdzież to sportowiec wybierał się po drugiej w nocy, oraz – dlaczego przez kilkanaście godzin rodzina nie informowała o zdarzeniu.

Wszystkie duże agencje prasowe przedstawiają zdarzenie w podobny sposób – wypadek, brak alkoholu, na szczęście nic się nie stało, dochodzenie jest prowadzone. Oto wybrane tytuły między innymi z CNN, AP, Reuters, AFP:

Co robi natomiast szalenie popularny polski portal? Ano twierdzi, za “doskonale poinformowanym” TMZ.com, że to była kłótnia rodzinna. Że to zazdrosna żona rzuciła się z kijem na męża i jego samochód, mąż chciał wyskoczyć, samochód sam ruszył i walnął w drzewo.

Może i tak było. Może i policja dojdzie do tego. Prawdą jest, że o hipotezie tej wspomina i prasa zagraniczna (chociażby w powyżej pokazanej notce z FOXSports. com), zaznaczając, że na razie, bez konkretnych przesłanek, wypadek uważany jest za wypadek, a nie za domestic issue. Ale zniesmaczył mnie ten kontrast informacyjny. Z jednej strony spokojne informacje pochodzące z jako tako wartych zaufania agencji, czekających w dodatku na wyniki oficjalnego dochodzenia. Z drugiej – śmieciowy portal posiłkujący się informacjami z innego śmieciowego miejsca, i podbijający swą popularność ordynarnym, chamskim seksizmem w stylu – jeśli coś złego, to przez baby. Gazeta.pl już od dawna sięga dna. To jest jeden z tych przypadków.

Dodane po chwili – seksizm, ta wstrętna przypadłość nie gnębi wyłącznie portalu Gazeta.pl. Dziennik.pl też się popisał:

Ftalany winne są tego, że chłopcy stają się mniej męscy.
I tak dobrze, że nie tabletki antykoncepcyjne tym razem. Ale tabletki są zapewne nudne już nieco – wszyscy wiedzą, że pigułki powodują, iż morskie stworzenia stają się babami, raki zimują na księżycu, a żabom odbija i niczego nie kumają. Żadna nowość – wszystko przez te baby.

Tym razem jednak naukowcy z pewnego zespołu, który z uporem bada wpływ ftalanów na rozwój płciowy także ludzi (nic dziwnego, rozumiem ich, mają grant, trzeba popracować), opublikowali dane, jak to niektóre ftalany, z jakimi kontakt miała matka w ciąży, wpływają na męskie i kobiece zachowania już trochę podrośniętych jej dzieci.

Nie mam zastrzeżeń do pracy, że w ogóle przedstawia wpływ związków chemicznych na ciążę. Takie badania są ważne i potrzebne. Nie mogę się jednak pozbyć wrażenia, że pięknie wpasowuje się w od pewnego czasu notowany mniej lub bardziej subtelny nacisk na matki, żeby działały zgodnie z naturą. A to dziwnie wiąże się z uziemieniem matki dłużej i intensywniej w domu, z dzieckiem (i przy okazji dyskretnie nie wspomina się o ojcu). Nie dawajmy dzieciom gotowych jedzonek, tylko same uprawiajmy w doniczce marchewkę i owies. Nie używajmy pampersów, bo toksyczne, za to pranie dziennie 50 pieluch tetrowych to sama przyjemność i budowanie więzi z maluchem. W ciąży i potem nie jedzmy nic poza buraczkami, bo wszystko inne powoduje alergie u potomka. Nie rodźmy ze znieczuleniem (a cesarka to już samo ZUO), bo “w bólach rodzić będziesz”, no i po porodzie zostańmy z dzieciakiem w domu jakieś małe dziesięć lat, bo przecież mleko matki jest najzdrowsze, w dodatku wyłącznie matka ma związane z płcią geny, pozwalające jej odróżniać rodzaje dziecięcego płaczu. 

Wracając do artykułu – naukowcy ocenili, jak ftalany (metabolitów których szukali w moczu ciężarnych) wpływały na zabawy dziecięce. Zabawy te podzielono na “męskie” i “kobiece”. Rodzice dostawali kwestionariusz i odpowiadali na pytania, jak i czym się dziecko bawi. I tu jest pierwsze kuriozum tej pracy. Pytania mianowicie były na przykład takie: “jak często dziecko bawiło się ostatnio biżuterią?” (o, zaiste wszyscy chłopcy z biżuterią wygladają szalenie zniewieściale, przykładem jest pan Bryan “Birdman” Williams:

Wstydź się birdmanowa mamusiu – masz synka, który wygląda jak dziewczynka. Oj, oj, za dużo ftalanów w ciąży.)

Inne pytanie brzmiało “jak dziecko reaguje na pająki, węże i owady?” Rozumiem, że dziewczynki piszczą, a chłopcy zjadają. Na surowo. No i nieśmiertelne: “czym się dzieci częściej bawią – ciężarówkami czy lalkami?” Chodziło tu o obiekty z kółkami versus te bez. A ja mam tu skromne pytanie – kto stwierdzał, które zachowanie jest męskie, a które żeńskie? Bo z biżuterią dali ciała, tak jak i z tymi pająkami. Że nie wspomnę już, że karabiny, zdaniem autorów pracy, były bardziej męskie od mieczy, a miecze z karabinami razem – od samochodów, samolotów i pociągów. A pociąg wjeżdający do tunelu, że zapytam niewinnie? W ten sposób to wszystko można udowodnić. Pokazać, że chłopcy bawią się w bardziej chłopięce zabawy, jeśli zabawy którymi może w przeszłości częściej bawili się niektórzy chłopcy (niektóre dziewczęta też, ale to oczywiście nie ma znaczenia) nazwiemy chłopięcymi. Ogólnie – bełkot.

Ale on jeszcze nie do końca dyskwalifikuje pracę. Dyskwalifikuje ją po pierwsze, wyrzucenie z analizy pytań o “podejmowanie większego ryzyka” i “większą ciekawość świata”. Są to cechy, które od zawsze przypisujemy chłopcom, czyż nie? Otóż w pracy, o czym milczą dyskretnie media, a i sami autorzy tego nie podkreślają, nie było różnicy między dziećmi pod tym względem. Dziewczynki i chłopcy są równie ciekawi świata i podejmują ryzyko w rozmaitych sytuacjach. Ale po co o tym wspominać. Przecież wiadomo, że najpiękniejsze są te słodkie różnice między nami. A i prasa chętniej napisze o różnicach, niż o podobieństwach, są bowiem ciekawsze i utwierdzają stereotypy. Zwłaszcza stereotypy płciowe, służące bardzo, nie tylko ostatnio, do dyscyplinowania kobiet.

Tym, co także dyskwalifikuje pracę, jest nieuwzględnienie kilku ważnych czynników. Na przykład tego, jaki był wiek ojca (wiek matki autorzy podają) – a może ojciec to stary piernik, który w ogóle nie wyobraża sobie, że jego słodka córeczka bawi się czołgiem, a synek – lalką? Tym bardziej, że autorzy zauważają, że statystycznie chłopcy nie są zniechęcani do zabawy różnymi zabawkami, natomiast dziewczynki – tak. Może więc część z badanych dzieci płci żeńskiej miała ochotę częściej pobawić się karabinem, ale jak parę razy usłyszała mniej lub bardziej wyraźnie, że to księżniczce nie wypada, to po prostu zrezygnowała. Nie zbadano także wpływu ftalanów na rodzicielską politykę “zachęcania/zniechęcania” dzieci do niektórych zabawek. Byłoby to ciekawe, bo może znacznie silniejszy byłby wpływ tych związków na stereotypowe myślenie osób dorosłych, niż na zabawy dziecięce? A w ogóle to nikt nie pomyślał o tym, czym mianowicie bawili się chłopcy 200 lat temu? Kiedy nie mieli ciężarówek? Lalki wówczas były i może bawiły się nimi wszystkie dzieci, niezależnie od płci? I może ftalany w XXI w. działają dobroczynnie, bo przywracają (“powrót do natury”) chorobliwe zainteresowania chłopców do normy?

Nabijam sie już tutaj, wysnuwajac takie wnioski. Ale autorzy zasłużyli na to. Zasłużyli ukrytym seksizmem swego artykułu. I nawet nie chodzi mi wyłącznie o to, co napisałam powyżej, choć także. Chodzi mi o zupełnie kuriozalne i idiotyczne stwierdzenie, które pada we wstępie. Otóż autorzy tłumaczą, jak to w życiu płodowym ten wspaniały męski mocarny testosteron kształtuje neurony tak, że stają się “męskie”. I OK, tak jest. Ale potem dodają, że u gryzoni, O BIOLOGICZNA IRONIO, dzięki aromatazie testosteron przekształcany zostaje w estradiol i ten dopiero odwala robotę. Biologiczna ironia? WTF? Nie ma czegoś takiego. Jeśli autorom nie podoba się, że męski facet powstaje dzięki czemuś tak marnemu, głupiemu i babskiemu, jak estradiol, to jest to wyłącznie ich problem. Zasugeruję tylko, że takie uprzedzenia również mogą być ciekawym tematem badawczym. Oraz że można próbować się ich pozbyć. Jakaś terapia chociażby?

I chciałam nawet początkowo napisać, że to, jak odebrano artykuł w prasie popularnej (że tragedia, sodomia i gonorea, z chłopców robią dziewczynki albo i gejów, o zgrozo) nie jest winą autorów pracy. Wydaje mi się jednak, że troszeczkę jest. Bo publikacja miała być o konkretnym wpływie określonych związkach chemicznych na coś tam, a wyszła obleśnie pełna stereotypów, a nawet je w popularnym odbiorze utwierdzająca.

Na przyszłość, do kolejnych testów, polecam autorom następującą zabawkę (zdjęcie poniżej). Chyba, że obawiają się pewnego dysonansu poznawczego u badanych dzieci, w związku z jej męsko/żeńską klasyfikacją. Mam wrażenie jednak, że to raczej sami badacze będą mieli dysonans, sądząc z tego, co nawyczyniali w swej obecnej publikacji.

(Ilustracja z “Cyberiady” Lema autorstwa Daniela Mroza.
http://www3.interscience.wiley.com/cgi-bin/fulltext/122685135/PDFSTART
http://health.usnews.com/blogs/on-men/2009/11/17/phthalates-threat-less-boy-more-girl.html)

Bezobjawowa chlamydioza występuje częściej u mężczyzn HIV-ujemnych, niż HIV-dodatnich – z niejakim zdziwieniem zauważyli naukowcy z Niemiec i ogłosili te wyniki 13. listopada na 12th European AIDS Conference/European AIDS Clinical Society. Liczba zakażonych jest znacznie większa, niż oczekiwano, większa nawet niż w Stanach Zjednoczonych. Wygląda na to, że wśród HIV-ujemnych MSM (mężczyzn, którzy uprawiają seks z mężczyznami), bo na tej grupie pacjentów przeprowadzono badanie, aż 21% jest zakażonych Chlamydia trachomatis (w porównaniu do prawie 15% pacjentów zakażonych również HIV). Niepokojącym w tym wszystkim jest fakt, że takie bezobjawowe zakażenie przenoszone drogą płciową (STI) zwiększa ryzyko zakażenia innymi patogenami, w tym HIV. Wiadomo także, że osoba zakażona STI oraz HIV łatwiej się tym wirusem “dzieli” ze swoimi partnerami. Zwłaszcza że, jak podkreślili badacze, przestrachem napełnia ich fakt, iż tylko połowa badanych, i HIV+ i HIV-, używała prezerwatywy przy każdym stosunku w ciągu ostatniego miesiąca przed badaniem.

Skąd ten wysoki odsetek bezobjawowych zakażeń Chlamydia trachomatis u mężczyzn HIV-ujemnych? Nie wiadomo. Niektórzy naukowcy sugerowali, że może to dobroczynny wpływ leków antyretrowirusowych na ogólną odporność organizmu. Pacjenci HIV-dodatni byli przecież przez dłuższy czas pod wpływem tej terapii, w odróżnieniu od pacjentów HIV-ujemnych. Myślę jednak, że powód jest nieco inny – taki, jak sugerowali inni uczestnicy konferencji – pacjenci zakażeni wirusem HIV częściej szukają porady medycznej. W związku z tym większa jest szansa, że niektóre, często zamaskowane lub ukryte zakażenia udaje się po prostu wcześnie wykryć i leczyć.

I jeszcze parę słów o Chlamydia trachomatis i innych drobnoustrojach tego rodzaju.

Rodzaj Chlamydia mieści w sobie cztery gatunki: Ch. trachomatis, pneumoniae, psittaci i pecorum (czwarta jest patogenem przeżuwaczy, więc nie będziemy się nią zajmować). W ciagu ostatnich lat przez piśmiennictwo naukowe przewinęło się kilka propozycji zmian w klasyfikacji, wyróżniono drugi rodzaj – Chlamydophila, niektóre szczepy Ch. psittaci przeniesiono do Ch. pneumoniae i Ch. pecorum – słowem, było i jest trochę bałaganu, a i nie wszyscy badacze te zmiany zaakceptowali. Nie ma to jednak większego znaczenia.

To, co określa się jako chlamydiozę, czyli jedną z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową (WHO mówiła już wiele lat temu o 89 milionach przypadków na świecie, w USA każdego roku notuje się 4 miliony nowych zakażeń), to skutek infekcji Chlamydia trachomatis, a dokładnie wariantami serologicznymi tego gatunku opisywanych literami od D do K. Te właśnie warianty powodują nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, zapalenie szyjki macicy, zapalenie narządów miednicy mniejszej i chroniczny ból w jej obrębie, zapalenie jajowodów, zwiększone ryzyko ciąży ektopowej, bezpłodność (w Stanach każdego roku 50 tysięcy kobiet staje się bezpłodnymi wskutek infekcji) – jednakowoż, u sporej większości kobiet zakażenie przebiega bezobjawowo. Natomiast u mężczyzn chlamydioza jest zwykle objawowa i charakteryzuje się bolesnym i utrudnionym oddawaniem moczu, także z obecnością ropy w moczu.

Oprócz tego wszystkiego serotypy D – K odpowiedzialne są za inne zakażenia, na przykład zapalenie spojówek u dorosłych i u noworodków. U osób dorosłych zakażenie następuje drogą płciową oraz przez kontakt bezpośredni (rzadko także przez chociażby zakażony tusz do rzęs), noworodki nabywają zakażenie od zainfekowanej matki. Ch. trachomatis jest najczęstszą przyczyną zapalenia spojówek u noworodków, stąd też popularność zabiegu Credégo (jest to także profilaktyka rzeżączkowego zapalenia spojówek u tych małych pacjentów), czyli zakroplenia oczu noworodka zaraz po urodzeniu 1% roztworem azotanu srebra (obecnie częściej 0.5% roztworem erytromycyny lub 1% tetracykliny). Kontrowersje na temat stosowania azotanu srebra dotyczyły jego wpływu na spojówki – okazało się, że działa toksycznie i może powodować conjunctivitis. Inne choroby powodowane przez serotypy D – K to zespół Reitera (zapalenie spojówek, stawów i okolic narządów płciowych), zapalenie najądrzy (najczętsza przyczyna u mężczyzn poniżej 35 roku życia), zespół Fitz-Hugh-Curtisa (perihepatitis, szczególnie u młodych kobiet), zapalenie ucha oraz zapalenie płuc – u noworodków i małych dzieci, o dość łagodnym przebiegu.

Serotypy A, B, Ba i C Ch. trachomatis odpowiedzialne są za występowanie jednej z głównych przyczyn ślepoty na świecie, czyli jaglicy. Jaglica, opisywana już w starożytnym Egipcie i Chinach, występuje na całym świecie (około 500 milionów chorych, a 7 milionów niewidomych na skutek choroby), a endemiczna jest w Afryce, Środkowym Wschodzie, Indiach i południowo-wschodniej Azji. Zakażenie występuje głównie u dzieci, na skutek kontaktów bezpośrednich, zakażonych ubrań, a także po przejściu przez kanał rodny zakażonej matki. Natomiast zakażenie trzema serotypami L (LGV1, LGV2, LGV3) powoduje wystąpienie ziarniniaka wenerycznego (lymphogranuloma venereum), charakteryzującego się bardzo bolesnym zapaleniem pachwinowych węzłow chłonnych, z gorączką, bólem mięśni oraz zapaleniem odbytnicy. Zakażenie przenosi się głównie drogą płciową (choć i inne są możliwe) i jest raczej rzadkie, zwłaszcza w Europie, aczkolwiek zanotowano epidemię w Holandii w latach 2003-2004. Częściej występuje na Karaibach, w Ameryce Środkowej, Afryce i południowo-wschodniej Azji.

Chlamydia pneumoniae także jest niezwykle często atakującym ludzi drobnoustrojem, związanym głównie z pozaszpitalnymi zapaleniami płuc (nawet 10 – 20% przypadków), zapaleniem gardła (5%), oskrzeli i zatok u pacjentów zarówno z upośledzeniami odporności, jak i bez. Ponadto zakażenia Ch. pneumoniae wiąże się (choć dane są często sprzeczne) z występowaniem miażdżycy, astmy, stwardnienia rozsianego i choroby Alzheimera.

Ch. psittaci natomiast atakuje ludzi stosunkowo rzadko. Jest przyczyną papuzicy, choroby odzwierzęcej przenosznej przez ptaki – papugi, także gołębie oraz drób (o indykach należy pamiętać, szczególnie dzisiaj) i dotyczącej układu oddechowego. Objawy zakażenia obejmują wysoką goraczkę, trudności w oddychaniu, kaszel, a także biegunkę i wymioty. Komplikacje – zapalenie mięśnia sercowego, wsierdzia, mózgu są rzadkie, ale śmiertelność wskutek papuzicy szacuje się na 5%.

Chlamydie są bakteriami, dość dziwnymi wprawdzie, bo pasożytują wewnątrzkomórkowo, niezdolne są do wytwarzania własnego ATP i nie posiadają peptydoglikanu. Ich cykl życiowy składa się z kilku stadiów i wymaga tworzenia specjalnych struktur, jak ciałka podstawowe, które zakażają komórki, oraz namnażające się intensywnie ciałka siateczkowate. W diagnostyce, poza czasem typowymi objawami klinicznymi, wykorzystuje się zdolność wzrostu chlamydii w komórkach eukariotycznych – można je hodować i wykrywać ich antygeny. Można również wykrywać antygeny czy DNA metodami bezpośrednimi w materiałach pobranych od pacjentów, a także stosować metody serologiczne do wykrywania obecności przeciwciał. Lekami z wyboru (zgodnie ze wskazówkami CDC) są antybiotyki: azytromycyna i doksycyklina. Skuteczność ich wynosi 95%. Antybiotykoterpia powinna być rozpoczęta niezwłocznie, przy objawach wskazujących na zakażenie przenoszone drogą płciową należy uwzględnić skuteczność antybiotyku również wobec Neisseria gonorrhoeae.

(Emerging Infectious Diseases 1996, 2:307, Clinical Microbiology and Infection 2009, 15:11 i 15:29,  oraz Microbiology and Immunology Online i Medscape)

Po ostatnich nieprzyjemnych zajściach z wyzwiskami i przemocą pod adresem homoseksualistów, władze mojego uniwerku idą za ciosem i postanawiają jeszcze bliżej zainteresować się problemami osobistymi oraz intymnymi młodzieży. W tym tygodniu rozpoczął się cykl wykładów pod wspólnym tytułem The Sacred and the Sexual, organizowanych pod patronatem Campus Ministry (czyli naszych ulubionych księży jezuitów) oraz organizacji LGBTQ, prężnie działającej ostatnio na kampusach GU. No moje oko, współpraca tych dwu patronów układa się doskonale, co, uważam, jest normalne i tak właśnie powinno być, zwłaszcza na katolickiej uczelni, warto to jednak podkreślać, bo nie sądzę, że taka współpraca zdarza się wszędzie. Zwłaszcza na katolickich uczelniach.

Pierwszy wykład z serii, pod tytułem Faith, Romance and the Hook-up Culture, właśnie się odbył, razem z dyskusją moderowaną przez zakonników, i… było miło. I średnio ciekawie. Prelegentka, autorka książki Sex and the Soul, przedstawiła własne badania przeprowadzane wśród studentów różnych uczelni amerykańskich (prywatnych, także religijnych, oraz publicznych), na temat stosunku studentów do religijności, duchowości a także różnych form aktywności seksualnej. Z grubsza, według tychże studentów, po pierwsze – większość, spora ich większość, marzy o duchowości. Dość różnie pojmowanej, ale zawsze. Duchowość jest im bliska, nie ma to związku z wyznawaną bądź nie, religią, ale przy okazji żalą się, że nikt z nikim na ten temat nie rozmawia. Bo głupio im jakoś. Łatwiej rozmawiać, zwłaszcza na kacu w niedzielę rano, o zaliczeniu tej czy owego, niż o potrzebach duchowych. Po drugie, studenci bardzo ostro odgraniczają romance od hook-up. Romansowanie jest oczywiście romantyczne – trzymanie się za rączki, spoglądanie głęboko w oczy, świece, długie spacery, rozmowy, rozmowy, rozmowy - ale jeśli dojdzie do jakiejkolwiek aktywności seksualnej czy nawet erotycznej, romantyczność się nieodwołalnie i absolutnie kończy. Ale przy tym nieodwołalnym celem tego romantyzmu: spacerów, miłych słówek, itd., jest jednak pójście do łóżka. Dopięcie celu wyklucza więc niejako istotę zagadnienia. Hook-up natomiast – troszkę trudno to, swoją drogą, dobrze przetłumaczyć, bo samo “uprawianie seksu” mocno upraszcza – hook-up jest więc każdym krótkotrwałym, bezuczuciowym a erotyczno-seksualnym spotkaniem dwóch osób. Może trwać dziesięć minut i polegać wyłącznie na całowaniu się, może trwać całą noc i polegać na uprawianiu wyuzdanego seksu – istotą jest brak uczuć, jakichkolwiek, nawet zwykłej sympatii.

Z analizy życia studenckiego na różnych uniwersytetach wynika, że żyją oni niezwykle intensywnie w kulturze hook-up. Romance jest raczej rzadkością. I nijak się to ma do wyznawanej wiary czy religii, bądź też do braku tychże. 

Nie zdziwiło mnie to szczególnie. I nawet nie zdziwiły mnie specjalnie motywy tych studentów, którzy angażują się w hook-ups. Nie wygląda to bowiem tak, że widzisz kogoś - czujesz nagłe pożądanie - musisz go (ją) mieć - idziecie do łóżka. Sekwencja zdarzeń jest raczej taka: wstajesz rano - jesz śniadanie - myjesz zęby - wychodzisz na zajęcia - coś tam robisz - nudzisz się - idziesz z kimś do łóżka - jesz kolację - idziesz spać. Ogromnej większości badanych osób sytuacja ta nie odpowiada. Nie odpowiada im pozbawione uczuć, bezemocjonalne uprawianie seksu, traktowane jako jedna ze zwykłych codziennych/cotygodniowych czynności. Robią to jednak. A robią to dlatego, że nierobienie równałoby się towarzyskiemu samobójstwu. Chodzi zwyczajnie o budowanie prestiżu i pozycji oraz ustalanie hierarchii wśród kolegów i koleżanek.

Z zainteresowaniem zauważyłam tylko trzy kwestie. Pierwsza to spojrzenie feministyczne, które właściwie zostało poruszone tylko przez jedną studentkę, przy końcu spotkania, i przeszło niemal bez echa. Okazuje się, że owszem, studenci ulegają kulturze hook-up niezależnie od płci i w przypadku obu płci chodzi o prestiż i reputację. Jednakże dziewczyny, angażując się w seks, reputację tę tracą (“ale dziwka”), chłopaki natomiast zyskują (“ale ogier”). Czyli nic nowego pod słońcem i nikogo to specjalnie nie wzrusza. Hierarchia ustalana jest głównie w odniesieniu do mężczyzn, w ich oczach i przez nich.

Po drugie podobał mi się sposób prowadzenia całej dyskusji przez zakonników. Żadnego moralizowania, żadnego głoszenia tez z wyższością, żadnego oburzania się. Ciekawość raczej, szacunek oraz chęć pomocy, jeśli takie pragnienie zostanie zasygnalizowane. Powtórzę raz jeszcze, że owszem uważam, że takie podejście do rozmówcy powinno być normą dla księdza katolickiego czy zakonnika. Często jednak nie jest, zwłaszcza kiedy chodzi o kwestie związane z seksem (patrz chociażby znowu niesmaczne wynurzenia – czyli dęte pouczanie – ks. Knotza u Pacewicza na temat tego, jak partnerzy seksualni powinni się względem siebie zachowywać). Mogę więc moich ulubionych jezuitów znowu pochwalić.

A po trzecie – przyjmuję motywy studentów, rozumiem skąd kultura hook-up. Rozumiem dlaczego to robią, mimo że podobno zupełnie ich to właściwie nie bawi. Słucham argumentów, że to nie jest przyjemne, nie buduje więzi, robią to, bo wszyscy tak robią i tak trzeba, żeby coś znaczyć. Tylko czy naprawdę jest to jedyny powód? Czy rzeczywiście jest to im aż tak niemiłe? Czy seks pozbawiony uczuć naprawdę jest zupełnie do niczego? Czy nie mówią oni tak, bo tego się od nich oczekuje (bo budowanie prestiżu w Ameryce jest OK, a seks to zupełnie inna historia)? Albo wręcz myślą (bo religia, bo wychowanie, bo pruderyjna Ameryka), że sami tak powinni c z u ć?

Co tam. Dzisiaj mi się uleje. A notka będzie płytka albo jeszcze płytsza, i nie trzeba brać jej do końca na poważnie . Zwłaszcza, że w pracy się obijam – zgodnie z planem – czytając sobie fascynujące doniesienia o rozmaitych gwiazdach, aktorach i ich ciężkich przeżyciach życiowych. I wczoraj właśnie przeczytałam w Yahoo news, że People wybrało po raz kolejny Najseksowniejszych Mężczyzn. Dzisiaj już nie jestem w stanie znaleźć (pewnie z lenistwa) tej samej stronki, którą oglądałam, ale nie szkodzi. Były na niej cztery zdjęcia. Zwycięzca, czyli najseksowniejszy man alive, czyli Johnny Depp oraz trzech innych panów aktorów – George Clooney, Richard Gere i Brad Pitt.

Podnosząc ręce, zgoła jak jakiś prorok Jeremiasz, wołam głosem wołającej na pustyni: czy to zawsze muszą być takie stare pierniki??? Czy rzeczywiście kobietom podobają się nieustająco ci sami faceci? I babciom i wnuczkom? Na litość, czy nie ma młodszych? Szesnasto, ekhm, jestem w Stanach – dziewiętnastoletnich?

Ja rozumiem wszystko, nawet gerontofilię. Rozumiem, że rzeczeni gwiazdorzy może i mieli coś w sobie. W trzydziestym dziewiątym. Ale teraz?

Johnny Depp. Nawet go lubię, a jako Jack Sparrow jest absolutnie genialny i niezrównany (w pierwszej części, bo w kolejnych chyba starczych sił mu do grania nie starczyło). Ale czy nie mógłby się czasem umyć? Czasem, nie mówię, że raz na tydzień, ale co miesiąc chociaż? Na trochę wystarczy. Nawet nie chcę się zastanawiać, jak ten facet to robi, że ZAWSZE wygląda tak, jakby miał brudne włosy, brudną twarz, brudny zarost, w ogóle wszystko brudne.

Clooney – ten z kolei mógłby się czasem ogolić. Z oporami przyjmuję do wiadomości, że sa tacy (takie), którym zarost tego typu się podoba. (Ale notka miała być w końcu obrazem mojej frustracji i ulania.) Siwawemu zarostowi Clooneya mówię nie. Clooney, ogól się raz, z łaski swojej, i nie strasz tą kaprawą gębą. A kaprawości szczególnie dodaje jej to chroniczne zapalenie spojówek. To się leczy.

Gere – ten się przynajmniej umie ogolić dla odmiany. Ale oczka ma małe. Choć uśmiech ujmujący. Dobra, Gere może od biedy być. Dla siedemdziesięciolatek. Rozumiem, że też ważny target, ale o matko.

Pitt – Pitt był kiedyś ładny (przed trzydziestym dziewiątym zapewne). I seksowny, bo o to w końcu, a nie o urodę tu biega. No więc był seksowny, w zamierzchłej erze “Mexican” i “Fight club“, której nawet starożytni Czechosłowacy nie pamiętają. Ale teraz? Teraz to po pierwsze mógłby sobie obciosać te kości żuchowe. Kości te może i wyglądały ślicznie (eee… NIE), kiedy był młodszy (no właśnie), ale teraz, kiedy pokryła je gruba warstwa tłuszczu, wyglądają obleśnie. Brad Pitt – chodząca słonina na twarzy z nogami. Brrr.

I jeszcze Yahoo nabijało się z Hugha Jackmana, że przegrał z Deppem. Jackman, który ma, o czym wiem skądinąd, swoich wiernych fanów, dla mnie jest wcieleniem męskiej lalki Barbie. A powiem nawet, że moja stara lalka miała bardziej myślące spojrzenie. Jak może być seksowny facet, który nie ma nic w oczach? Który jest dokładnie taki sam w swoich filmach – czy on dysponuje w ogóle jakąś osobowością? Jakoś tak nieśmiało (i nudno) zauważę, że facet może być seksowny, jeśli ma to COŚ, a nie jest tylko śliczną laleczką (i lap dancing na kolanach Barbary Walters nie wystarczy, Hugh). Zresztą, kobiet to także dotyczy.

Dziwi mnie mocno, że ktoś tych panów wybiera, ktoś na nich głosuje. Chyba, że wybór odzwierciedla wyłącznie gust jakiejś tam pani naczelnej jakiegoś czasopisma.

A i tak się cieszę, że w tym pięknym gronie nie znalazło się dwu najbardziej odrzucających mnie aktorów, czyli Sean Connery i Harrison Ford. Przyznam się, że staram się nawet nie oglądać specjalnie filmów z wymienionymi indywiduami, żeby nie prowokować wymiotów. Niestety, jestem z opinią tą całkowicie osamotniona. A raz zostałam prawie zlinczowana (przez milutkie damskie towarzystwo wielbicielek), choć skończyło się zaledwie na wyrzucaniu ze wspólnego pomieszczenia .

No dobra. Jak pisałam, nie należy tej notki brać do końca na poważnie.  Nie mam nic do miłych panów opisywanych aktorów, że mi się nie podobają, to w końcu tylko mój problem. Niech im wszystkiego będzie grubo (tego, co dotąd było chudo) i niech im los w dzieciach wynagrodzi.

Nie podoba mi się za to az tak nachalne promowanie poglądu, że facet to może mieć i osiemdziesiątkę i wszystko jest cacy – kochają go babcie i wnuczki, a kobieta po trzydziestce jest już za stara na niektóre role. Uderzyło mnie to po prostu, bo akurat tego samego dnia oglądałam w necie i najseksowniejszych i Demi Moore na okładce czegoś innego. Demi Moore tak wyfotoszopowaną, że z twarzy była podobna zupełnie do nikogo, odmładzaną zupełnie idiotycznie, w dodatku z obciętym biodrem. Wiem, że istnieje coś takiego, jak photoshop disasters. Ale obcięto jej biodro, proszę zauważyć. Nie cycki na przykład. To by było zupełnie nie komilfo, bo baba ma przecież być zawsze młoda i z dużym cycem. I szczupła, chuda wręcz, wiec po co jej, okryte w końcu bardzo nawet niewielkim tłuszczykiem, biodro?

A facet – wystarczy, żeby był trochę ładniejszy od diabła? Może. Ale czy to jest seksowne? I w porządku?

Po żmudnych walkach z oporną materią i nie mniej opornymi recenzentami, po ślepnięciu nad mikroskopem, marudzeniu nad żelem, zasypianiu nad komputerem oraz obrzucaniu doświadczeń kwiecistymi wiązankami najwymyślniejszych przekleństw (zgodnie z teorią Ernesta Rutherforda, że eksperyment działa tym lepiej, im więcej wyzwisk i słów powszechnie uważanych za wulgarne usłyszy pod swoim adresem) kolejne dziecko wkrótce pojawi się na świecie. Będzie miało parę stron, kilka kolorowych i czarno-białych obrazków oraz trochę słów. A ja do końca roku mam zamiar czas w pracy spędzać głównie tak: